KruchatkowoBlog Kruchego i Krusi

Wczoraj przed południem do mojej pracy dotarł kurier z dużym kwadratowym pudełkiem, na które czekałam już od Świąt Bożego Narodzenia… Czyżby coś nie tak z przesyłką? Niee, po prostu już od Świąt marzę o… Czy ktoś już się domyśla?

Na Allegro nie wyglądało na tak spore. Ale w końcu co tam – większe pudełko → większa radocha, jakoś je upchniemy w pokoiku

SZ w akcji z nożyczkami

W pracy dokonaliśmy rozpieczętowania, brakło niestety czasu na zdjęcia po rozpakowaniu… Dopiero bardzo późnym wieczorem mogliśmy zasiąść do naszej pierwszej (1 na 1) partyjki Scrabble w wersji Deluxe.

Już kiedyś miałam Scrabble w standardowym zielonym kolorze. Swoją drogą mam paskudną przypadłość bycia domową psujką, więc chwilę po zakupie wypróbowałam nową grę na stole kuchennym, który okazał się być niezbyt suchy. Możecie się spodziewać, że dół planszy tej fantastycznej, ale wcale nietaniej gry, przestał był jednolicie zielony. Za to zyskał białawy zaciek – nie do uratowania. Dobrze, że chociaż od spodu, bo w grze nie przeszkadzało… Kupiłam je jeszcze w ubiegłym millenium koło roku 1999, w Skoczowie w największym (o ile nie jedynym) sklepie zabawkowym w mieście (dla wtajemniczonych w topografię miasta: parter „Domu Mody”). Było to jakieś 10 lat temu – chodziłam do II klasy LO i nie miałam jeszcze swojej kasy, a do oszczędzania i odkładania kieszonkowego do tej pory nie jestem specjalnie skora. Co ciekawe, w tamtych czasach (a wydaje mi się, jakby to było wczoraj ) trzeba było wydać 99 zł. Dla porównania na zakupach „Boże Narodzenie 2009″ w Tesco zauważyliśmy takie samo pudełko… w tej samej cenie! Zapytacie, czemu sprawdzać cenę gry, którą przecież mam – i to od 10 lat. Jeszcze dziwniejszy może wydać się fakt zakupu wersji Deluxe. Mojek pewnie podsumowałby mnie jako Gadżeciarza Roku Już śpieszę z wyjaśnieniami: nie dość że psujka, to zguba ze mnie – albo zawieruszam rzeczy, albo chcę być dobrą Kasią i pożyczam znajomym na wieczne nieoddanie książki, płyty, filmy… Podobny los spotkał i stare Scabbelki z plamą na planszy, które posłużyły dzielnie, były nawet bohaterami sesji zdjęciowej – reklamowej w moim ex miejscu pracy  (SZ mi ostatnio o tym przypomniała, kiedy zastanawiałam się, czy ja w ogóle kiedykolwiek miałam taką zabawkę).

Koniec końców Scrabbli na stanie nie było, odzyskać nie ma jak, kupować kolejnych nie  chciałam obawiając się, że zakup zaspokoi mój i tak słomiany zapał. Wszystko się odświeżyło w Pierwszy Dzień Bożego Narodzenia, kiedy to rozegraliśmy rodzinną partyjkę korzystając z prezentu gwiazdkowego mojego Brata. Co ciekawe, zmieniły się pewne detale w wykonaniu gry. Zauważyłam, że zmienił się design stojaczków – z błyszczących i zgrabnych stały się w matowe i takie bardziej „wypasione” z napisem „Scrabble”. Nowe są także płytki z literkami – wcześniej litery i punkty były wytłoczone, teraz zostały namalowane inną czcionką, dodatkowo w kolorze zielonym, a nie na czarno, jak w starym zestawie. Płytki siedzą w nowym woreczku, którego materiał przypomina kiepską pościel z promocji w realu;-, a napis firmowy wygląda jak dopiero co wykonana nienajlepszej jakości „naprasowywanka”. Zieloną książeczkę z instrukcją zastąpiła taka składana na trzy ulotka. Widocznie firma Mattel może pozwolić sobie na obniżenie jakości produktu, skoro jest on tak dobrze znany… Swoją drogą ekskluzywna wersja wcale nie jest taka super-hiper, jak o niej piszą zarówno na Allegro, jak i na samym pudełku. „Aksamitny woreczek” na literki koło aksamitu chyba nawet nie leżał, gdyż zamist być miękkim i powodować miłe doznania – przy bliższym kontakcie szeleści jak świeżo wykrochmalona pościel (nie żebym nie lubiła świeżej pachnącej maglem pościeli, jednakże samo słowo „aksamitny” wprowadza mnie w pełny miłych doznań nastój, który zdecydowanie gryzie się z krochmalem ) Stojaczki nadal są wypasione i matowe, ale widocznie taki ich urok. Na pochwałę zasługuje tłoczona plansza, która utrzymuje ułożone słowa na miejscu i drewniane literki, które są zdecydowanie milsze w dotyku niż ich plastikowe odpowiedniki. Wiem, że to niezgodne z zasadami, ale w drodze jest już drugi komplet drewnianych literek, żeby grać można było dłużej lub gdyby jakaś literka podcza sprzątania planszy postanowiła się wymknąć i już nie powrócić do sztywnego aksamitnego woreczka )

Starczy tego narzekania – jakkolwiek by ta granie była wykonana – jest to świetna rozwijająca zabawa, bardzo wesoła i pełna śmiesznych sytuacji przy układaniu dziwacznych słów z pozornie nie dających się ułożyć literek – od razu mam w pamięci Mamękashi, która pod nosem szepcze: „lwi, nwi, dwi, gwi…” tworząc w myślach wszystkie możliwe słowne kombinacje  :) Zabawę mieliśmy naprawdę przednią i do tej pory wspominamy neologizmowego „darniowada”, który prawie by powstał z „darń” i „owad”, kiedy to chcieliśmy zużyć ostatnie „i” z wypasionego stojaczka.

Kurczaki pieczone, zrobiła się 2:00, a ja jeszcze nie zdążyłam napisać, jaki za mnie oszukaniec Może Kruszą dopisze coś na ten temat w komantarzu? W końcu padł moją ofiarą w naszej słownej potyczce