KruchatkowoBlog Kruchego i Krusi

Tesco Express – czyli jak ekspresowo wnerwić klienta…

Wczoraj wracając do domu, postanowiliśmy zahaczyć o malutkie Tesco niedaleko naszego osiedla. Niestety od samego początku „wypad” do tego sklepu nie zapowiadał się zbyt dobrze. Wjazd do marketu jest możliwy tylko i wyłącznie z jednokierunkowej uliczki. Przez to zmuszeni byliśmy objechać kawałek dzielnicy . Następnie trafiliśmy na wybitnie źle zaprojektowany, albo raczej niezaprojektowany wjazd na parking. Problemy z wjazdem/wyjazdem mają seryjne auta, nie wspominając już o takich z niższym zawieszeniem i pasażerami na pokładzie. Na szczęście miejsce parkingowe znaleźliśmy praktycznie od razu z wjazdu. Po wejściu do sklepu „pani” zaproponowała nam „Tesco kartę skarbonkę” (już takową mamy, więc podziękowaliśmy). Tutaj pozwolę sobie trochę przewinąć opowieść… Zaznaczę tylko że wybrane zostały: 2 kawy w szklanych opakowaniach , cukier i zgrzewka mleka. Mimo że sklep taki sobie i od początku zniechęca klienta, to kolejki do kas wskazywały na to, że zaopatruje się w nim mniej więcej pół dzielnicy …

Nareszcie! Doczekaliśmy się miejsca na taśmie . Towar załadowany… Mleeeko, kaaawa, cukieeer (kolejność ma kluczowe znaczenie). OK jest wszystko… Zostało kilka metrów do kasy, więc można spokojnie obserwować ludzi…

No właśnie…
Jeden z klientów przed nami, kupił produkty zaaaa – niecałe 100 zł. Chciał sobie nabić punkty na „Tesco kartę”. Niestety nie został o nią poproszony. Podał ją sam z siebie – niestety było już za późno. Kasjerka była już na etapie wydawania reszty. Klient powiedział, że chce swoje punkty. Pani siedząca na kasie odpowiedziała z pretensją, że teraz już się nie da (wyraz malujący się na jej twarzy zdawał się mówić – „Daj mi spokój wieśniaku – idź do domu – przecież to twoja wina”). Ponowna próba klienta – „no to niech pani nabije jeszcze raz produkty”… I znów negatywna odpowiedź kasjerki – „ludzie czekają…”. Tym razem klient dał już spokój.

Przez chwilę zastanawialiśmy się, że może to rzeczywiście wina klienta?!? Okazało się jednak, że kasjerka po prostu nie pyta o kartę. [Tu własne przemyślenie - skoro to jest nowość tak samo dla "Tesco" jak i dla klientów - to skąd ten biedny klient ma wiedzieć w którym momencie podać kasjerce kartę?] Wracając to tematu głównego…

Nareszcie nasza kolej. Dodam tylko, że też nie zostaliśmy zapytani o „Tesco kartę”.
Pamiętacie jaka była kolejność produktów na taśmie? Kasjerka nabiła najpierw zgrzewkę mleka. Po czym nastąpiło coś bardzo dziwnego. Koleżanka z którą byliśmy w sklepie, została poproszona o przełożenie mleka po stronie klienta. Od tego momentu wszystko działo się już w ułamkach sekundy. Koleżanka złapała zgrzewkę mleka i wszystko by było OK, gdyby pani zatrzymała taśmę. Tak się jednak nie stało, a przesuwająca się taśma spowodowała kraksę. Słoik z kawą był pchany na zgrzewkę mleka na tyle niefortunnie, że postanowił skoczyć z taśmy na ziemię. No niestety nie przeżył tego – odpadło mu denko . Dodatkowo uszkodził nogę Kasi. Wszyscy zdziwieni. Nie wiadomo co robić. Pani patrzy na nas. Znów na jej twarzy maluje się pretensja „to wasza wina i teraz powinniście to posprzątać”. Kasia postanowiła pomóc . Podniosła słoik pytając kasjerki czy podać jej to gdzieś (w domyśle do kosza). Jeżeli chodzi o słoik to ostatnim tchem postanowił zgubić głowę i wysypać resztę kawy na podłogę .

Do kasjerki chyba jednak dotarło, że wina leży raczej po jej stronie – kazała dobrać 2 słoik kawy. Dlatego też Kasia pobiegła po kawę, a my zostaliśmy przy kasie.

Ja zacząłem się zastanawiać, a właściwie byłem przekonany, że zaraz przyjdzie jakaś pani sprzątająca. Po raz kolejny się zdziwiłem. Przyszła pani z sąsiedniej kasy… WTF? Posprzątała mrucząc przy tym pod nosem „nie mogę patrzeć jak to tak leży”. Czyżby oczekiwała miotłowania od nas? Czy może małe Tesco nie zatrudnia sprzątaczek? To by było straszne!

W każdym razie z kompletem produktów wyszliśmy nareszcie z tego wspaniałego miejsca.
Dodam jeszcze tylko, że wjazd jest również wyjazdem – w połączeniu z małym parkingiem, gdzie wszyscy jeżdżą jak chcą, tworzy to jedną wielką tragedię.

Reszta wieczoru na szczęście była bardziej udana

Pozdrawiam,
Kruchy