KruchatkowoBlog Kruchego i Krusi

Obiecywałam sobie, że będzie systematycznie no i niestety nie udało się… Wpis poniedziałkowy musiał poczekać aż do piątku, kiedy to jadąc autobusem do pracy znalazłam chwilę na małe blogowanko W tym tygodniu w ogóle sporo się działo, więc nie nijak nie było czasu (jak zawsze, jakby to powiedział kolega Eddie). W poniedziałek byłam starsznym maruderem i leniuszkiem – wcale nie chciało mi się wracać do domu, ale powłóczyć się po jesiennej Warszawie. Namówilam więc Kru, abyśmy wybrali się na wieczorny seans filmowy do „Luny” (bo w końcu ją zamkną, a my dalej nie będziemy mieli zaliczonego wyjścia do kina z podwojnymi kanapami ) Za dawnych czasów (2006-2007) późnopopłudniowa rezerwacja biletu na poniedziałkowy seans za 5 zł była prawie niemożliwa, nie mówiąc już o miejcach na VIPowskich podwójnych kanapach… Ale co mi tam – zaryzykowalam i proszę – bez problemu udało się zdobyć bilety na „Iluzjonistę” w wymarzonych miejscach.

Część pierwsza – pierrogi w centrum miasta

Kru zrobił mi wielką przyjemność i przed kinem (start filmu o 20:45, wyjście z pracy 17:30) przespacerowalismy się od centrum do pl. Konstytucji, żeby zasiąść za drewnianym stołem nowej pierogarni w centrum miasta.

Lokal wypatrzylismy przed koncertem „Skowytu”, ale Kruchy słusznie przepowiedział, że skoro nie ma tam browarskich neonów, piwa także tam nie będzie. Tym razem jednak nie o piwo głównie nam szło, lecz o dobrą strawę. Wybór pierogów spory, a to ze względu na różnorodną formę ich przygotowania: klasyczne 10 sztuk z wody, 10 ruskich z różnymi wersjami nadzienia serowego, pierogi podsmażane i 6 pierogów zapieczonych. Poza tym wybór naleśników „na konkretnie” i na słodko oraz desery naleśnikowe i sernikowe. Na pierwszy ogień poszły zapiekane pierogi z kaszą gryczaną i boczkiem z soem czosnkowym lub pomidorowym oraz naleśniki z indykiem i jabłkiem na dzikim ryżu.

Niestety cena napojów w tym lokum była jak dla nas zbyt wysoka (przykład na herbacie: czarna – 6 zł, owocowa, prawdopodobnie Dilmah z pudełka z owocowymi aromatyzowanymi – 12 zł), ogranizyliśmy się do pepsi i zwykłej herbaty. W przypadku tej drugiej – uratowała ją obecność cytryny i całkiem spora filiżanka. Na deser mąż mój zaproponował nam naleśniczki na słodko. Zachęceni przez samą właścicielkę poprosiliśmy o naleśniczki a’la Gundel, ale niestety nie były dostępne. Pocieszyliśmy się więc naleśniczkami z twarożkiem i wiśniami – wersja BLACK oraz naleśniczkami z jabłkiem i lodami – wersja WHITE.

Na koniec miły akcent – zapytaliśmy właścicielki o podpiwek (napój o ciemnej barwie i słodkawym smaku…), który znaleźliśmy w karcie. Od razu zostaliśmy poczęstowani tymże napojem na koszt lokalu – bardzo sympatyczna rzecz.

C.d.n.